“In Suriname en bij God  kan alles”. Een spottende gezegde welke ik vanaf de eerste jaren van de Muloschool wel vaker hoor. Natuurlijk is het je ook niet onbekend. Gebeurtenissen en feiten die we normaal voor onmogelijk houden blijken gek genoeg in Suriname of bij sommige Surinamers tóch de normaalste zaak. Denk maar aan de snelheid duivels en stuntelaars in het verkeer, die soms zelfs van het trotoir hun snelweg maken. En de onverlaten die, zoals zij het thuis doen,  het een gewoonte maken hun vuil op straat te smijten. Weer anderen plassen over straat als hun leven er van af hangt. Showposters die ongecontroleerd zelfs op kerkmuren worden geplakt, terwijl de ook politiek krioelt van zaken die ‘slechts’ in Suriname kunnen. In feite zou het ons te ver voeren deze lijst uit te breiden. Uit weet het zelf wel. Belangrijk is dat er personen en instanties zijn die willen bewijzen dat er WEL regels zijn. De “alles kan” attitude wordt met regels en maatregelen aan banden gelegd.

Tegen deze achtergrond valt het me op dat al aan het begin van het jaar de Justitie en Politie harde regels hebben aangekondigd voor verkeersovertreders. Een gewijzigde Rijwet treedt in werking. Rijden onder invloed, zonder rijbewijs of boven de maximum snelheid worden nu goed ‘beloond’. Het begon goed met het verplicht stellen van de veiligheidsgordel. Nu vindt je haast geen kip achter het stuur zonder een gordel om. Eigenlijk is het niet moeilijk te merken Surinamers gehoorzaam zijn. We weten dus wel hoe het hoort. De enige stimulans die we nodig hebben zijn regels regels regels en nog eens regels... De koppigen die ondanks de regels niet willen horen moeten dan ook écht voelen. Die nieuwe boetes en gevangenistraffen maken daarom ook geen grappen.

Minister Santhoki stelt hierbij een daad binnen zijn Zero Tolerance beleid. Maar er zijn meer regels nodig.
Gelukkig heeft ook het Directoraat Milieubeheer voor 2008 ook strenge regels, boetes en straffen aangekondigd voor de laffe milieu vervuilers. Niemand zal dus meer ondoordacht vuil gooien of plassen op straat. Ook dit ziet er goed uit.
Het enige dat we nog echt HARD nodig hebben zijn regels voor de groep die de regels moeten maken. Want ja als de bron van de regels zelfs een regelloze boel lijkt, is het einde zoek.

Werk voor de voorzitter van de Nationale Assemblee dus. Voor zover die met z’n leden bereidt is regels te maken natuurlijk...
Tenslotte hebben wij –jongeren, ouders, verzorgers, leerkrachten- ook een eigen verantwoordelijkheid voor ons zelfs regels –van kunnen en niet kunnen- te maken en na te leven. Dat is allemaal deel van onderwijs en opvoeding.

Helaas zijn er duizenden scholieren die thans door een gehaal en getrek van de overheid en BvL onderwijs ontberen. De bezorgdheid dat er uit deze groep drop outs, criminelen, werkloze en gefrustreerde jongeren, die zich niet aan regels wensen te houden, voortkomen is geboden. Suriname kan dat absoluut niet gebruiken. De regering en leerkrachten moeten kwalitief goed onderwijs, in belang van de student en de natie, garanderen. Als ze dit niet willen horen, zullen we het dubbel en dwars voelen...

Melvin W. J. Bouva