Wan Sranan “A wiens yu blaka, wiens yu geri...Un ne disco!“ galmde in combinatie met tal van andere leuzen afgelopen weekend door de straten van Paramaribo. Duizenden jongeren uit stad en district gaven hun waardevol signaal dat zij tegen discriminatie en rasicme zijn. In het kader van de VN Internationale dag tegen discriminatie en rasisme en discriminatie organiseerde de Caricom Jeugdambassadeurs in samenwerking met het Jeugdparlement en de MDG Jeugdambassadeurs de achtste Anti Discriminatie optocht. Deze activiteit moet een eye- opener zijn voor iedere burger, in het bijzonder de jongeren, om de eenheid te waarborgen. Suriname heeft veel culturen en veel soorten mensen.

In principe zou dat de eenheidsgedachten ernstig moeten bemoeilijken. Toch zijn we goed op weg. In elk geval zitten we niet met de handen in elkaars haar. In feite leven we lekker met elkaar; eten, drinken en zingen... Terwijl dat leven voor ons vrij normaal is, wordt dat door de internationale gemeenschap erg gewaardeerd. Suriname staat bekend om haar vredelievend volk dat ondanks de diversiteit toch geliefd met elkaar samenleeft. De ideale samenleving hebben we –in de diepte- echter nog niet. Helaas...

Terwijl we goed op weg zijn, zit de weg nog enkele lastige hobbels. Zo worden we nog al te vaak aangesproken, gezien en behandeld op basis van onze afkomst of andere onderscheiding; Ministeries die nog meegaan als kulie Ministerie; We nog praten over blakaman birtie; Als politieke partijen en campagnes anno 2010 nog gebaseerd zijn op etniciteit en geloof; Als 9 van de 10 van werknemers heel bewust lijken op hun baas; Bij verschillende verkiezingen in plaats van de kwaliteit, etniciteit een grote rol speelt; HiV/ Aids besmetten en andere ernstig zieken met een vies gezichtje worden aangekeken; Bijzondere faciliteiten voor mensen met een beperking en senioreburgers ontbreken; Het binnenland achtergesteld is en wordt gehouden; Als hoge ambtsdragers duizenden en wachters tientallen verdienen; We zijn ook niet veel verder als we denken dat alle “djoeka’s” roven, kullie’s slachtoffers zijn, javanen genieperig, blaka man’s lui zijn, indianen dom en chinesen gierig. De lijst kunnen we natuurlijk nog aanvullen. Ik noem ze niet de problemen die onze eenheid stuiten; het zijn de uitdagingen die we op onze weg naar natievorming moeten overwinnen.

Een gesegmenteerd volk is gedoemd te falen. Nationale eenheid is dus noodzakelijk: de sterke groei van onze vaderlandse liefde, eenheid en nationalistisch gevoel is vereiste in de groei van onze jonge Republiek.. Meer vaderlandse liefde en het gevoel van eenheid zal ons namelijk beter in staat stellen belangrijke ontwikkelingsvraagstukken in nationaal belang, nationaal aan te pakken. Het gevoel van liefde begint reeds met respect en waardering voor onze nationale symbolen. Het is in dit kader af te keuren dat vele schoolgaanden/ jongeren de betekenis van vlag en volkslied (nog) niet kennen en dat slechte voorbeeld wordt ook gegeven door overheidsgebouwen waar de vlag er versleten, gescheurd en onderste boven bij hangt. Ik denk dat we alle potentie bezitten om te streven naar dit ideaal. Daarvoor is een dag als deze 21 maart, Internatioanale dag tegen Discriminatie en Rasicme ’t geschikste bezinningsmoment. Een moment ongeacht onze kleur, leeftijd, geloof, sekse, afkomst, scholing en maatschappelijke status, diep na te denken over onze droom, de droom van één Suriname, Wan Sranan...

Melvin W. J. Bouva