Het is warm. Terwijl ik de eerste woorden in typ zit, ik lekker relaxed op balkon, met een Sranan Taki mix op de achtergrond. Stevige Surinaamse muziek, met een goede boodschap, vloeiend door elkaar geregen…
In de roest overvalt een lastige hoestbui me. Werede! Die griep van tegenwoordig is niet eenvoudig hor… Genadeloos slaat hij toe en zorgt voor een hoop ellende. Keelpijn, hoesten, overgeven , koorts en als je pech hebt ook nog hevige lichaamspijnen.

Opvallend is dat deze stoere ‘boy’ tegelijk flirt met meerdere in één werk-, vrienden-  of  familiekring. Zo werd ik afgelopen week ook gepakt en was ik enkele dagen op een strohalm na bijna uitgeschakeld. Maar met een goede weerstand, veel vitamine C en een kraktie supu (soep), ben ik er nu weer bovenop; weer aan het werk en na een weekje ziekte verlof, weer aan me vertrouwde pen. Temidden van een djugu djugu en zeker spannende tijd. Met nog maar 35 dagen naar de verkiezingen loopt de spanning alleen maar op. Hoewel ik, me als columnist , inhoudelijk niet te diep hierover wens in te laten schiet bij mij, evenals de doorsnee burger, een reeks issues en vragen,  constant door ‘t hoofd: wie is laat en wie niet? Wie doet mee en wie niet? Waneer komen de massameetings? Wordt het deze verkiezing, weer smuil smijterij of kiezen we voor de issues? Wie stemt wel en wie stemt niet? Voor wie? En waarom? Zoveel vragen, nog geen antwoorden. Waar er wel antwoordt op blijkt te zijn is het belang en behoefte voor de muziek branche. De poging om muziek en de talenten van deze sector een podium te geven is bijzonder. Natuurlijk zullen de groei mogelijkheden en potenties verder moeten worden uitgediept. Ik denk hierbij terug aan een interresante dat taki met Laco, een van Suriname’s grootste artiesten op het moment. Enkele weken terug sprak ik hem over de Surinaamse wereld van muziek, hun bezorgdheden en uitdagingen. De grootste bezorgdheid van onze artiesten en muziekproducenten blijkt de promotie en bescherming van hun product.

“Als je een nieuwe artiest bent, moet je de stations bijna bedelen om je poku af te draaien, terwijl de buitenlandse liedjes vet worden afgedraaid”.

Als ze na maandenlang zwoegen hun schijf hebben neergezet, moet het worden ‘rood’afgedraaid op de radio en tv. Het copieren en illegaal verkopen van hun poku’s moet strict worden verboden. Geen nieuw verhaal, want ook andere artiesten. Zo zal de kreet van Damaru, Koyeba, T.I.K, Joggaman, Ragga Djon, Final Step,  Maxwell, Kwassie en Tja- tjie, Joan en de vele andere talentvolle artiesten niet verschillen. Uiteindelijk moeten zee en stuiver van overhouden. Brassbands en andere kleine muziekgroepen willen daarentegen, betaalbare en als het kan gesubsideerde instrumenten. Er moet dus vanuit het beleid als de samenleving veel meer aandacht worden besteedt aan deze belangrijke sector. Er is namelijk veel talent en  potentie. Als een Damaru over de dam is, volgen er gegarandeerd meer.

Onze inzet is dus de moeite waard…want hoe je het draait of keert: onze eigen Sranan poku, klinkt als echte muziek in de oren…

Melvin W. J. Bouva