Onze volksvertegenwoordiging, de Nationale Assemblee, presteert met een geschatte aantal van 25 goedgekeurde wetten in ruim twee en een half jaar bijzonder slecht. Uit twee betrouwbare bronnen, beide prominente parlementariërs van zowel coalitie als oppositie, blijkt evenals grote delen uit de gemeenschap, de grote ontevredenheid. Inderdaad. Een gemiddelde van slechts tien wetten per jaar is absoluut ongezond in onze parlementaire democratie en is niet bevorderlijk voor onze rechtstaat en samenleving. Een vergelijking met het vorig parlement, onder leiding van voorzitter Sardjoe, die gedurende haar zittingsperiode ruim twee honderd wetsproducten heeft gepasseerd, verduidelijkt de wanprestatie van onze huidige volksvertegenwoordiging. Een eenvoudig reken sommetje brengt de verwachting dat dit parlement indien ze dit tempo behouden tegen het eind slechts vijftig punten zal behalen.

Spannend voor het nationaal/ internationaal nieuws en schandelijk voor Suriname volgde een reeks miserabele gebeurtenissen elkaar op; de discutabele verkiezing en installatie van de voorzitter en enkele in opspraak geraakte leden, de geruchtmakende vechtpartij van 13 december jl., het rokincident, de eenzijdige behandeling en aanname van begroting voor het dienstjaar 2008 en het wegblijven cq niet vergaderen van delen uit ’t parlement  schetsen het triest beeld. Komt nog bijkijken dat het parlement het afgelopen jaar, bitterweinig,soms met maandenlange tussenposen, in openbare vergadering bijeen is gekomen.  Nu na ruim vijf weken niet te hebben vergaderd is er nog steeds geen zicht op de eerstvolgende bijeenkomst. Terwijl enkele parlementariërs en de medewerkers van de assemblee zich de afgelopen paar weken keihard hebben ingezet voor de organisatie van het Regionaal Seminar over de rol van het International Criminal Court en de EU/ ACP vergadering moet het parlementair werk dringend worden verzet. Daar heeft t volk, en met name onze jongeren, het grootste belang bij. Tal van brieven en ingekomen stukken met hun problemen en brandende vraagstukken moeten worden behandeld. Hetzelfde geldt voor de wet en regelgeving die cruciaal is voor de bescherming en ontwikkeling van onze kinderen/ jongeren. Ik denk hierbij aan wetten ter implementatie van het Kinderrechtenverdrag, Onderwijswetgeving, Universiteitswet en Milieuwetgeving. Ook de anti- corruptiewet, de investeringswet, anti-occupatiewet, bosbouw wet en de Glisswet wachten in belang van de verdere ontwikkeling van ons land, op de hamerslag van het parlement. Uit informatie blijkt ook dat de meeste ministeries weinig inbreng hebben bij de aanname  van wetten. Het vormt een zorgwekkend beeld dat het indienen van nieuwe wetsvoorstellen, op het ministerie van Juspol na, erg moeizaam verloopt. De conclusie kan wellicht gemaakt worden dat de productiviteit van de individuele parlementariër, van wetgever (regering en DNA) en het parlement (als zelfstandig instituut) danig moet toenemen.
Wat het ook moge zijn;

We hebben geen baat bij parlement die niet vergaderd. We hebben nog minder aan een volksvertegenwoordiging dat de oplossingen voor onze problemen niet aandraagt. Volksvertegenwoordigers die met behoudt van salaris (ad. SRD 7000 betaald door onze belastingmiddelden) zonder schuldgevoel en besef thuis (willen) zitten sporen we aan hun mandaat terug te geven en een andere job te gaan doen. ’t Gesprek welke ik voerde met een van onze parlementariërs eindigde in de kreet “om ’t mandaat van het parlement terug te geven aan het volk zodat die zich opnieuw uitspreekt over haar vertegenwoordiging”.

Misschien is het teruggeven van het mandaat in deze inderdaad niet aan de orde; wel een grondige en kritische evaluatie door de voorzitter en leden van de DNA, de regering en ’t noodlijdend volk van Suriname. Want a oogst dis no kan!...

Melvin W. J. Bouva